Kranten Artikelen

Harry, in pretpark Zweinstein
Het parool, 22 november 2001
MARK MOORMAN

Er zullen zelden zoveel goed ingevoerde bioscoopgangers zijn geweest als bij Harry Potter en de Steen der Wijzen, een film die vanaf donderdag op meer dan 240 schermen (de helft Engels, de helft nagesynchroniseerd, dus let op) in Nederland te zien is en daarmee meer dan een kwart van het Nederlandse bioscopenpark bezet houdt.

Bij de persvoorstelling in Utrecht vorige week klonk bij enkele jonge bezoekers opgelucht de constatering dat de film precies zo was als het boek. Filmmaker Chris Columbus, vooral bekend van een serie hoogst succesvolle, maar moeilijk te verteren familiefilms als Nine months, Mrs. Doubtfire en Home alone, heeft zich nauwkeurig aan de letter gehouden. Alle grote scènes zijn minutieus gereconstrueerd en het beschikbare budget en de stand van de techniek stond niets in de weg. Het spel zwerkbal kon op spectaculaire wijze naar het filmdoek worden gebracht en Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus met zijn magische architectuur is een indrukwekkend decor.
Schrijfster J.K. Rowling, die het laatste woord had, heeft haar Harry tegen globalisering beschermd en geëist dat de cast in zijn geheel uit Engelse acteurs zou bestaan. En Engeland heeft er een zaak van nationaal belang van gemaakt - voor de rollen van de kinderen werd een landelijke drijfjacht gehouden en voor de volwassen rollen in dit meerdelige filmproject dat de bioscoopbezoeker nog jarenlang zal achtervolgen, werd ongeveer iedere Engelse acteur van naam en faam gecontracteerd.

Harry Potter en de Steen der Wijzen (de film) mist de charme van de boeken, kon na 152 oorverdovende minuten worden vastgesteld. Het scenerio lijkt vooral geschreven te zijn om ons zo snel mogelijk van het ene spektakelstuk naar het andere te voeren - alsof we al in Harry, Het Pretpark rondlopen - maar het mist de lichtvoetigheid, de toon en ook de helderheid van Rowling.
Vooral in het eerste boek contrasteert Harry's leven als dreuzel (mens) sterk met dat van Harry's leven als tovenaar, waarbij de schrijfster met succes leunt op klassiekers als Oliver Twist, The wizard of Oz en de rijke Engelse kostschoolliteratuur. In de film wordt deze duistere periode echter vlot behandeld om snel op Zweinstein te kunnen aankomen.
Harry lijdt ook een beetje aan het Kuifje-syndroom: omringd door kleurrijke figuren, met schitterend beschreven onaangename karaktertrekjes, is hijzelf een beetje een bleekneus. Ook de film-Harry (Daniel Radcliffe - ''Hij lijkt precies!'') komt hier niet helemaal overheen. De show wordt bij de kinderen gestolen door zijn roodharige kameraad Ron Wemel, met opvallend gemak gespeeld door Rupert Grint, die een paar van de beste scènes uit de film heeft.
Het plezier van de film zit hem in de oogstrelende vormgeving, die van het bezoek aan de winkelstraat voor tovenaars en de eerste maal dat Harry de grote zaal van Zweinstein betreedt, mooie magische momenten maakt. Er zijn een paar schitterende acteurs in kleine rollen, die ons toch doen uitkijken naar toekomstige Harry-films. Alan Rickman is magnifiek vals als de onbetrouwbare professor Sneep, John Hurt is mooi als Meneer Olivander, de winkelier in toverstokjes, en Robbie Coltrane is een overtuigende Hagrid, de reusachtige terreinknecht met de onverstandige hobby's.
De film lijkt met tweeënhalf uur aan de lange kant voor kinderen jonger dan tien jaar, en hij krijgt als Kijkwijzer het symbooltje voor geweld en angst mee. Maar goed, iedereen weet wat hem te wachten staat als je de driekoppige hond gepasseerd bent en een spel op leven en dood aangaat met Hem, wiens naam niet genoemd mag worden. Voorlopig zijn we nog niet van Hem af en daarmee zitten Hollywood en Rowling precies op dezelfde lijn.